still, you were black and beautifull.

την έθαψα σήμερα. 

μια γάτα στα 19.

έσκαψα για μισή ώρα και ένα τέταρτο επιπλέον για να την θάψω.

είχε στόμα και μάτια ανοιχτά. ήταν καλυμμένη με λευκό πανί αλλά εγώ το ήξερα. 

μόνο εγώ την είχα δει. 

και τα έβλεπα τα μάτια και το στόμα ακόμη και αν μπροστά μου είχα το ύφασμα.

την κουβάλησα από πάνω, κάτω σε μια άκρη, την πιο μακρινή άκρη του κήπου, μακριά από δέντρα και λαχανικά. 

προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα της. θλιβερή, ακουμπισμένη λες και από κάποιον άλλο, μπροστά στο σκαλί της πόρτας, να κοιτάζει τον τοίχο. και ήταν σαν ψεύτικη κούκλα με πόδια στραμμένα και αυτά στο τοίχο και γούνα πρώτης ποιότητος.

δεν ένιωθα τίποτα ενώ το ήθελα. και δεν είναι το δράμα της απάθειας που με κινεί να σκέφτομαι το γεγονός. 

απλά θέλω να το θυμάμαι.

ξημέρωνε αργά όταν έσκαβα τον τάφο της... έτσι το έβλεπα. είπα "πέθανε", όχι "ψόφησε". αντίθετα με σένα που την αγαπούσες πιο πολύ, που έκλαψες και έμεινες άυπνη στη σκέψη της.

θα θυμάμαι πάντα τον ήχο της προσπάθειας για αναπνοή. και την ίδια την αναπνοή, κατόρθωμα θλιβερό και ήχος ζεστός και ξένος. θα ήθελα να έμοιαζε με το παλιό της γουργούρισμα. θα ήθελα να μην έχει πονέσει... το ελπίζω δηλαδή.