αν ηξερα να μιλαω θα ειχα φιλους,
ετσι λεω στον εαυτο μου και λεω θα μαθω να μιλαω. αλλα δεν μαθαινω ποτε. εχω μαζεψει βιβλια και σημειωσεις και ταινιες, εχω δει τα παντα. ολα μου δειχνουν πως να μιλαω, πως να κανω φιλους. ακομη δεν εχω βγει εξω. τα εχω μαθει ολα. κατι με κραταει εδω. δεν βγαινω ποτε εξω. και αντι η γνωση μου να με βοηθαει με κρεμαει. αυτοι που συνηθιζαν να ειναι φιλοι μου τωρα πια δεν μου μιλανε καν.
ακουω μουσικη απο καποιον αλλο.
μου αρεσει.
θα ηθελα να του μιλησω.
ξερω και πως.
αλλα δεν θα του μιλησω.
το ξερεις πως ειναι βαρετο αυτο.
δεν σε νοιαζει.
αλλα εισαι εδω.
εγω ειμαι εδω.
δεν θα μιλησουμε ποτε.
και ειχαμε να πουμε τοσα.
μ αρεσε η μουσικη σου.
στην πραγματικοτητα απλα καθομαι σε μια καρεκλα και μαθαινω πως. δεν κανω τιποτα. ποτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου